Odpowiedni współczynnik
Paroprzepuszczalność paroizolacji musi być oznaczona odpowiednio wysokim współczynnikiem Sd. W zależności od tego, jaką przegrodę zamierzamy zbudować i od typu folii do tego użytej, określa się jego wartość.
Współczynnik Sd różni się w zależności od rodzaju folii. Przy foliach paroizolacyjnych polietylenowych jego wartość to kilkadziesiąt metrów, zaś w przypadku aktywnych paroizolacji jest niższa – kilka, kilkanaście metrów. Z kolei w przypadku folii posiadających warstwę aluminium, które są najszczelniejsze, współczynnik Sd jest większy lub równy 100 m. Mówiąc najprościej, materiał paroizolacyjny stawia w tym przypadku opór dla pary wodnej jak 100 m powietrza.
O stosowanie aktywnych paroizolacji warto się pokusić w pomieszczeniach mieszkalnych. Utrzymują one optymalny poziom pary wodnej w przegrodzie – z jednej strony blokują jej przepływ z pomieszczenia do konstrukcji dachu, a z drugiej odprowadzają jej nadmiar na zewnątrz. Gdyby nie działały w ten sposób, czyli nie odprowadzały nadmiaru pary, dochodziłoby do zawilgocenia ocieplenia. Kiedy wilgotność w pomieszczeniu jest stale podwyższona sprzyja niestety rozwojowi grzybów, pleśni i roztoczy. Te z kolei szkodzą wszystkim mieszkańcom i mogą być przyczyną wielu chorób. Dodatkowo zwiększona wilgotność niszczy konstrukcję budynku – drewno gnije, stal koroduje, odpadają tynki, a budynek ma coraz większe straty ciepła.
Należy jednak mieć na uwadze, że aktywną paroizolację wolno zastosować jedynie wtedy, gdy pod pokryciem znajduje się wysokoparoprzepuszczalna membrana. Jeżeli dodatkowo chcemy znacząco ograniczyć starty energii, warto pokusić się o zastosowanie paroizolacji z ekranem aluminiowym. Posiada ona zdolność odbijania 60% promieniowania cieplnego, a dodatkowo jest niezwykle wytrzymała na uszkodzenia mechaniczne.